اینقدر ننوشتم که دست و دلم به نوشتن نمیره . .

چند روزی هست که دوست داشتم بنویسم اما راستش نمیدونستم باید از کجا شروع کنم

از تعطیلات نوروز بگم که رفتیم بجنورد و کلی بهمون خوش گذشت ولی افسوس که زود گذشت

از حال بدم بگم که حدود یه ماهی میشه که حالم زیاد مساعد نیست البته یه چند روزی هست که

بهتر شدم و سرفه هام کمتر شده  میگن حساسیت بهار ه اس  اما آخه من که به هیچ چیزی حساسیت نداشتم که

تقریبا ۳ هفته ی پیش بود که با یه گلو درد ساده شروع شد و کم کم تبدیل شد به سرفه های شدید

معمولا هر کسی که مریض میشه یه خورده استراحت میکنه ولی من حتی ۱ ساعت نتونستم استراحت کنم آخه کی میومد از کوروش مراقبت کنه که من بخوام استراحت کنم ؟؟؟

یه چند روزی گذشت و یه روز نزدیکای ظهر بود که حالم خیلی بد شد ولی کلی کار داشتم و باید کارمو انجام میدادم ، محمود که هیچ وقت این موقع روز نمیومد خونه همون روز اومد و دید که حالم خیلی بد و با اصرار منو برد درمانگاه .. وقتی دکتر فشارمو گرفت دیدم با تعجب بهم ذل زده

گفتم چیزی شده ؟ گفتش خانم شما فشارتون ۸  واسم سرم نوشت که بزنم ... از اونجایی که حالشو نداشتم ۱.۳۰ ساعت توی درمانگاه بمونم به محمود گفتم سرم و ببریم خونه بعدا میزنم با اصرار من رفتیم خونه

مادرشوهرم زنگ زد که من میام پیشت که بچه رو نگه دارم ، گفتم باشه ممنونم

ساعتای ۲ بودکه دیدم زنگ خونه به صدا در اومد دیدم پدرشوهر تک وتنها با قابلمه ی غذا اومد بالا

پرسیدم مامان نیومدن ؟

گفتش : زهرا و زهره با شوهراشون اومدن باید ناهار اونارو میداد

من :  گفتم مگه اونا بچه ان که اون باید ناهارشونو بده !!!!!!!!

خلاصه رفتشو ؛ بعدش زهره بهم اس زد که ما داریم میایم اونجا

منم از اونجایی که میدونستم باید با این حال زارم و فشار هشتم اینا بیان باید جلوشون خم و راست شم واسش نوشتم : شرمنده من دارم میرم خونه ی دوستم  اونم نوشت : آقاجون که همین الان واست ناهار آورد تو کی ناهارتو خوردی؟

خلاصه ...........

این پیامک من باعث شده بود که دوباره کلی حرف و حدیث پشت من گفته بشه

من بیچاره که توی خونه ی خودم تک و تنها دارم از بی حالی میمیرم و هیچ کسی رو توی این شهر خراب شده ندارم که بهم رسیدگی کنه یا حداقل بچه رو نگه داره باید این همه پشت سرم حرف باشه

زهره عفی به مامانش گفته بود که تو چرا همش هوای نسرینو داری ؟چرا همش میری خونه ی اون ؟تو نسرینو بیشتر از ما دوست داری ... الانم حق نداری بری خونش و هووووووووو از این حرفای چرت و پرت منم حالم خیلی بد شده بود مجبور شدم برم درمانگاه و سرم رو بزنم

همینجوری که سرم داشت چیک چیک میومد گوشیم زنگ خورد دیدم مادر شوهرمه اول میخواستم جواب ندم به خاطر اینکه نیومده بود ازش ناراحت شده بودم اما بعدش جواب دادم و گفتش رفتی خونه بهت زنگ میزنم ... رفتم خونه و زنگ زد و تمام ماجرارو واسم تعریف کرد

با خودم گفتم اشکال نداره بذار اینقدر به این کارای احمقانشون ادامه بدن تا بمیرن ... به قول محمودم که میگه همیشه پشت سر آدمای بزرگ حرف هست پس بزار اینقدر حرف بزنن تا تورو بزرگترت کنن من که باهاشون کاری نداشتم و ندارم ولی خدا شاهده که هنوز که هنوز یادم نمیاد کوچکترین بی احترامی بهشون کرده باشم ؛ بی احترامی خیلی ازشون دیدم ولی به روی خودم نیاوردم ... مامانم که فهمید حالم بده بنده خدا از بجنورد این همه راه و با خواهرم پاشدن اومدن و کلی خجالتم دادن دستت درد نکنه مامان خوشگلم که اینقد به فکرمی و هوامو داری و با این کمر دردت پاشدی این همه راه و به خاطر من اومدی قربونتون برم من

...............................................................................................................................

خدایا شکرت به خاطر داشتن محمود و کوروش  که واقعا همدمم هستن

خدایا شکرت به خاطر داشتن خونواده ی گرم و صمیمی که دارم

از بس خدارو شکر کردم فک کنم الان خدا هم شاکی میشه که بابا بس کن دیگه چقد حرف میزنی..

فعلا بای